Miesięczne archiwum: Maj 2016

S-adenozylometionina – SAMe – wszystko co powinieneś o niej wiedzieć

same

S-Adenozyl Metionina (SAMe) jest donorem grupy metylowej w syntezie hormonów, neurotransmiterów, kwasów nukleinowych, białek czy fosfolipidów – czasami nazywana jest ademetioniną. SAMe odgrywa rolę w ścieżce wykorzystywania/przetwarzania kwasu foliowego oraz kobalaminy(b12). Kwas foliowy przetwarzany jest do 5-methylotetrahydrofolatu (5-mthf = aktywna forma kwasu foliowego) , który konwertuje krążącą w krwi homocysteine z powrotem do aminokwasu metioniny (do tego procesu niezbędna jest witamina b12). Następnie l-metionina przyczepia się do grupy adenozyny tworząc S-adenozylmetioninę(SAMe) która jest z kolei donorem grup metylowych w wielu reakcjach, które przeistaczają SAMe do S-adenozylohomocysteiny – cykl ten nazywa się metabolizmem jednowęglowym/cyklem metylowym. Dostarczając 400mg SAMe następuje również wzrost 5-MTHF oraz S-adenozylohomocysteiny,a poziomy homocysteiny i metioniny są niezmienione(po 4 tyg. 800mg SAMe występuje taka sama zależność).

Obniżone poziomy SAMe zauważa się u pacjentów z depresją (średnio 44 +/- 25nmol/l),a zwłaszcza u ludzi z HIV cierpiących na depresję czy też u ludzi z demencją starczą w tym i u tych , u których zauważalne są początki choroby Alzheimera. W badaniu u cukrzyków u których dochodziło do neuropati (patologie dysfunkcji nerek powiązane z cukrzycą) zaobserwowano, że poziomy SAMe oraz 5-mthf są rozregulowane (zwłaszcza w zaawansowanej neuropati). Poziomy SAMe we krwi były niskie natomiast S-adenozylohomocysteiny wysokie. W innym badaniu na starszych osobach występował duży deficyt kobalaminy oraz wysoki poziom SAMe co skutkowało zwiększonym poziomem S-adenozylohomocysteiny i homocysteiny – wszystko sie wyregulowało po rozpoczęciu podawania kobalaminy. Wg.badań kobiety przeważnie mają mniejsze stężenie SAMe w krwi od mężczyzn.

 

Biodostępność SAMe podwanej oralnie wynosi od 0.5 do 1% – podawając je w kapsułkach dojelitowych można ją jak najbardziej zwiększyć do 2-3%, natomiast okres półtrwania wynosi ok.2godzin przy dawce 400mg,przy 1gramie 5.5godziny. SAMe podawane dożylnie przekracza bariere krew-mózg a jej transporterem komórkowym jest SAMC. SAMe może konwertować nikotynamid do N-metyl-nikotynamidu(NMNA) poprzez nikotynamid N-metylotransferaze – NMNA ma właściwości zatrzymywania “odpływu” choliny z mózgu i neuronów(bardzo przydatna właściwość przy wszystkich chorobach neurodegeneracyjnych jak Alzheimer,Parkinson, Stwardnienie rozsiane czy SLA jak i też niektórych stanów w boreliozie( gdzie poziomy acetylocholiny są niskie). W niektórych badaniach zwiększono gęstość acetylocholinowych receptorów muskalinowych dzięki podawaniu SAMe.
Jedno z badań, w którym podawano 800mg SAMe dziennie (podwójna ślepa próba) przez 8 tygodni pokazało, że pacjenci ze schizofremią wykazywali poprawe jakości życia oraz redukcję agresywnych zachowań). Pacjenci Ci cierpieli na niski poziom COMT(międzykomórkowego enzymu katecholo-O-metylotransferazy, który uczestniczący w degradacji katecholamin takich jak dopamina, adrenalina lub noradrenalina). Ocenia się, iż SAMe zwiększyło aktywność COMT poprzez przywrócenie cyklu metylacyjnego.

Małe badanie na 11 osobach z depresją i chorobą Parkinsona pokazało, że zmienne dawki SAMe rzędu 800-3600mg przez 10 tygodni związane było ze znaczącą poprawą stanu depresyjnego u 50% pacjentów.

Podawanie 1600mg SAMe dziennie w 2 dawkach po 800mg u ludzi w wieku 26lat spowodowało wzrost fosfokreatyny o ok.9.2 +/- 3.3%,a poziom beta-nukleosydów (w tym i ATP) zmalał o 7.9 =/- 3.6%. W innym badaniu suplementacja 400mg 2x dziennie przez 2 tyg a następnie 4x 400mg przez 4tyg. u ludzi z depresją, na których nie działały leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI, zanotowano zdecydowaną poprawę pamięci oraz poprawę funkcji kognitywnych w tym skupienia czy poprawę tzw.bezradności towarzyszącej ludziom z depresją.
Właściwości S-adenozylometioniny(SAMe)
– Badanie w którym podawano 400mg lub 1600mg przez 15dni u zdrowych starszych osób(57-73lata) pokazało, że wysoka dawka jest związana z sennością przez 6godzin(sam tak mam), która może przejawiać się zredukowaną pamięcią do cyfr. 15dni suplementacji było związane także z poprawą nastroju.
– SAMe oraz 5-MTHF mają bezpośredni związek z poprawą przepływu krwi oraz pracą mięśni gładkich. Niski poziom 5-mthf powiązano z niskim przepływem krwi. (było to badanie na 608 osobach z czego część miała niskie poziomy SAMe a druga połowa wysokie i zostali do siebie przyrównani)
– SAM-e chroni przed chorobami wątroby oraz pęcherzyka żółciowego
– zwiększa poziom glutationu w wątrobie o 200% oraz mózgu, ochraniając organizm przed uszkodzeniami oksydacyjnymi
– podawanie 600mg SAMe u kobiet zredukowało poziom cholesterolu o 1/3 i zapobiegło powstawaniu kamieni żółciowych u kobiet z podniesionym poziomem estrogenu
– U pacjentów z podwyższonym poziomem bilirubiny we krwi 600mg/dzien spowodowało jej redukcję i nie wykazało oznak uszkodzenia wątroby oraz wykazało poprawę objawów takich jak swędzenie i znużenie.
– U osób które posiadają blokadę enzymu, który wytwarza SAMe, jej suplementacja poprawiła detoks
– SAMe działa przeciwzapalnie redukując cytokinę zapalną TNF-alfa oraz IL-1 w komórkach wątroby
– SAMe podnosi poziom glutationu w krwinkach czerwonych
– W badaniu w którym pacjenci brali SAMe w dawce 200mg przez 2 lata (wszyscy zakwalifikowani do przeszczepu w związku z marskością wątroby) wskaźnik zakwalifikowania osób do operacji był o połowę niższy
– Poza zwiększeniem poziomów glutationu(GSH) i jego transportu do mitochondriów,redukcji toksyczności cytokin zapalnych, chroni również DNA przed uszkodzeniami oksydacyjnymi(SOD)
– Wpływa na produkcję i recykling hormonów i neuroprzekaźników takich jak serotonina, dopamina, noradernalina czy norepinefryna(do ich syntezy z kolei jest potrzebna B12,kwas foliowy i właśnie SAMe)
– Modyfikuje ważne molekuły w błonach komórkowych, które kontrolują wewnętrzną i międzykomórkową komunikacje
– Przyczynia się do ekspresji genów
– Łagodzi bóle zwyrodnieniowe stawów(poprzez redukcję cytokin zapalnych)
– Ochrania przed artretyzmem u zwierząt(jak i u ludzi) dzięki zwiększaniu liczby i gęstości komórek chrząstki(zwiększa ilość amortyzujących stawy białek – proteoglikanów)
– Wykazuje silniejsze działanie przeciwbólowe niż ibuprofen w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów biodra i/lub kolana
– Zaleca się stosowanie witaminy B6,B12,TMG(trimetyloglicyna) oraz kwasu foliowego przy stosowaniu SAMe w celu prewencyjnym przed wzrostem poziomu homocysteiny(w badaniach jednak nie wykazano jej wzrostu przy dawkowaniu 600mg/dzień)
– Wg.badań terapia SAMe jest równie efektywna w leczeniu artretyzmu co leki NSAID(niesterydowe leki przeciwzapalne) jednak nie wykazuje skutków ubocznych.
– Wspomaga zdrowie śródbłonka/tętnic ochraniając przed miażdzycą i wysokim ciśnieniem krwi.
– w jednym z badań SAMe wykazała 121% wyższy wskaźnik remisji depresji która była odporna na leki syntetyczne.(badanie 6-tygodniowe)
– W jednym z badań SAMe zmniejszyła agresje u szczurów którym ją podawano(działanie na układ nerwowy)
– Niskie poziomy SAMe obserwowane są w Alzheimerze i Parkinsonie, także suplementacja może poprawić funkcjonowanie osób dotknietych tymi chorobami(w badaniach wykazano iż funkcje kognitywne u Parkinsonowców poprawiły się w czasie suplementacji SAMe)
– Udowodniono, że SAMe zwiększała
tempo wydalania alkoholu przez wątrobę poprzez zwiększanie ekspresji genów w jej komórkach, które są związane z metabolizmem alkoholu
– SAMe łagodzi objawy fibromialgi (depresja, znużenie i poranna sztywność) – w badaniu stosowano dawki 800mg/dzień
– Badanie w którym pacjentom podawano 800mg SAMe dziennie przez 4 tygodnie nie wykazało wzrostu homocysteiny ani podwyższonego markera CRP.
– Dzięki podwyższeniu statusu Glutationu SAMe jest w stanie poradzić sobie z wirusami w tym z wirusowym zapaleniem wątroby typu C
– Testosteron może podwyższyć poziomy SAMe poprzez synteze enzymu S-adenozylometioniny. Enzym ten jest regulowany poprzez prostate i nasieniowody. Usunięcie jąder może obniżyć poziom syntezy SAMe o 34% po 3dniach i nawet jeszcze więcej po okresie ok.tygodnia.
– Deficyt kwasu foliowego ma najprawdopodobniej związek również z deficytem SAMe
L-DOPA(lewodopa) w dawce 125mg zwiększa poziomy SAMe w krwi
Dawkowanie
W przypadku depresji od 400-1600mg/dzień (w podzielonych dawkach patrz.okres półtrwania), przy problemach ze stawami 200-1200mg/dzień, przy problemach z wątrobą do max.1600mg/dzień(zawsze na pusty żołądek)

 

Skutki uboczne
Nie stosować u ludzi z zespołem maniakalno-depresyjnym, gdyż może zwiększyć nadpobudliwość. Nie stosować u kobiet karmiących piersią czy też w ciąży.

 

Post wydał Ci się wartościowy?a może po prostu mnie lubisz ;)?podziel się nim na Facebooku i go udostępnij!

Polub tego bloga na FB https://www.facebook.com/zdrowiebeztajemnic

 

ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20854821
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1581345
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1537280
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1437858
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16340382

Fernandez-Checa JC, Colell A, Garcia-Ruiz C. S-Adenosyl-L-methionine and mitochondrial reduced glutathione depletion in alcoholic liver disease. Alcohol. 2002 Jul;27(3):179-83.

Arias-Diaz J, Vara E, Garcia C et al. S-adenosylmethionine protects hepatocytes against the effects of cytokines. J Surg Res. 1996 Apr;62(1):79-84.

Di PC, Tritapepe R, Di PF, Frezza M, Stramentinoli G. S-adenosyl-L-methionine antagonizes oral contraceptive-induced bile cholesterol supersaturation in healthy women: preliminary report of a controlled randomized trial. Am J Gastroenterol. 1984 Dec;79(12):941-4.

Look MP, Riezler R, Reichel C, et al. Is the increase in serum cystathionine levels in patients with liver cirrhosis a consequence of impaired homocysteine transsulfuration at the level of gamma-cystathionase? Scand J Gastroenterol. 2000 Aug;35(8):866-72.

Arias-Diaz J, Vara E, Garcia C et al. S-adenosylmethionine protects hepatocytes against the effects of cytokines. J Surg Res. 1996 Apr;62(1):79-84.

Loguercio C, Nardi G, Argenzio F, et al. Effect of S-adenosyl-L-methionine administration on red blood cell cysteine and glutathione levels in alcoholic patients with and without liver disease. Alcohol Alcohol. 1994 Sep;29(5):597-604.

Diaz BA, Dominguez HR, Uribe AF. Parenteral S-adenosylmethionine compared to placebos in the treatment of alcoholic liver diseases. An Med Interna. 1996 Jan;13(1):9-15.

Mato JM, Camara J, Fernandez de PJ, et al. S-adenosylmethionine in alcoholic liver cirrhosis: a randomized, placebo-controlled, double-blind, multicenter clinical trial. J Hepatol. 1999 Jun;30(6):1081-9.

Purohit V, Russo D. Role of S-adenosyl-L-methionine in the treatment of alcoholic liver disease: introduction and summary of the symposium. Alcohol. 2002 Jul;27(3):151-4.

Chawla RK, Bonkovsky HL, Galambos JT. Biochemistry and pharmacology of S-adenosyl-L-methionine and rationale for its use in liver disease. Drugs. 1990;40 Suppl 3:98-110.

Polli E, Cortellaro M, Parrini L, Tessari L, Cherie LG. Pharmacological and clinical aspects of S-adenosylmethionine (SAMe) in primary degenerative arthropathy (osteoarthrosis). Minerva Med. 1975 Dec 5;66(83):4443-59.

Stramentinoli G, Pezzoli C, Catto E. Anti-inflammatory and analgesic action of S-adenosyl-L-methionine (SAMe) in experimental tests on laboratory animals. Minerva Med. 1975 Dec 5;66(83):4434-42.

Barcelo HA, Wiemeyer JC, Sagasta CL, Macias M, Barreira JC. Effect of S-adenosylmethionine on experimental osteoarthritis in rabbits. Am J Med. 1987 Nov 20;83(5A):55-9.

Glorioso S, Todesco S, Mazzi A, et al. Double-blind multicentre study of the activity of S-adenosylmethionine in hip and knee osteoarthritis. Int J Clin Pharmacol Res. 1985;5(1):39-49.

Caruso I, Pietrogrande V. Italian double-blind multicenter study comparing S-adenosylmethionine, naproxen, and placebo in the treatment of degenerative joint disease. Am J Med. 1987 Nov 20;83(5A):66-71.

Najm WI, Reinsch S, Hoehler F, Tobis JS, Harvey PW. S-adenosyl methionine (SAMe) versus celecoxib for the treatment of osteoarthritis symptoms: a double-blind cross-over trial. BMC Musculoskelet Disord. 2004 Feb 26;5:6.

Goren JL, Stoll AL, Damico KE, Sarmiento IA, Cohen BM. Bioavailability and lack of toxicity of S-adenosyl-L-methionine (SAMe) in humans. Pharmacotherapy. 2004 Nov;24(11):1501-7.

pdrhealth.com/drug_info/nmdrugprofiles/nutsupdrugs/sad_0231.shtml. Accessed February 5, 2007.

Martens FM, Visseren FL. The operative risk factors in the metabolic syndrome: is it lipids and high BP or are there direct vascular effects of insulin resistance and obesity. Curr Diab Rep. 2007 Feb;7(1):74-81.

Wassink AM, Olijhoek JK, Visseren FL. The metabolic syndrome: metabolic changes with vascular consequences. Eur J Clin Invest. 2007 Jan;37(1):8-17.

Purushothaman KR, Meerarani P, Moreno PR. Inflammation and neovascularization in diabetic atherosclerosis. Indian J Exp Biol. 2007 Jan;45(1):93-102.

Soucy KG, Lim HK, Benjo A, et al. Single exposure gamma-irradiation amplifies xanthine oxidase activity and induces endothelial dysfunction in rat aorta. Radiat Environ Biophys. 2007 Jan 26.

Papakostas GI, Mischoulon D, Shyu I, Alpert JE, Fava M. S-adenosyl methionine (SAMe) augmentation of serotonin reuptake inhibitors for antidepressant nonresponders with major depressive disorder: a double-blind, randomized clinical trial. Am J Psychiatry. 2010 Aug;167(8):942-8.

McGowan PO, Kato T. Epigenetics in mood disorders. Environ Health Prev Med. 2008 Jan;13(1):16-24.

Yamamoto T, Yatsugi S, Ohno M, Ueki S. Inhibition of mouse-killing behavior by S-adenosyl-L-methionine in midbrain raphe-lesioned and olfactory-bulbectomized rats. Pharmacol Biochem Behav. 1989 Oct;34(2):395-8.

Obeid R, Schadt A, Dillmann U, Kostopoulos P, Fassbender K, Herrmann W. Methylation status and neurodegenerative markers in Parkinson disease. Clin Chem. 2009 Oct;55(10):1852-60.

Cavallaro RA, Fuso A, Nicolia V, Scarpa S. S-adenosylmethionine prevents oxidative stress and modulates glutathione metabolism in TgCRND8 mice fed a B-vitamin deficient diet. J Alzheimers Dis. 2010;20(4):997-1002.

Bardag-Gorce F, Oliva J, Wong W, et al. S-adenosylmethionine decreases the peak blood alcohol levels 3h after an acute bolus of ethanol by inducing alcohol metabolizing enzymes in the liver. Exp Mol Pathol. 2010 Sep 7.

Cytokina TGF beta i jej rola w ukł.immunologicznym człowieka

tgf

TGF-beta jest cytokiną która powoduje wzrost i poliferacje wielu typów komórek i posiada zarówno zapalne jak i przeciwzapalne właściwości. Produkowana jest w makrofagach, limfocytach B i T, fibroblastach, osteoblastach, ostekalcytach, astrocytach, płytkach krwi czy też w komórkach mikrogleju. Grasica, szpik kostny czy kości także produkują tą cytokinę. Jak narazie odkryto 5 typów tej cytokiny (międzyinnymi TGF-beta 1, TGF-beta 2, TGF-beta 3 ). Post ten jednak będzie o najlepiej przebadanej TGF beta 1.

 

Zacznę od tego że cytokina ta jest bardzo często mocno podniesiona w przypadku ludzi którzy są zatruci pleśnią i bio toksynami(z tego co wiem można jej poziom zbadać w synevo/alab) tak apropo). W/w cytokina ma silny związek z ilością płytek krwi z tego względu iż jest międzyinnymi przez nie wytwarzana. Tak jak z każdymi cytokinami układu odpornościowymi zależy nam na jej optymalnym poziomie gdyż zarówno za niski jej poziom jak i za wysoki powoduje problemy zdrowotne.

Za co ogólnie odpowiedzialna jest ta cytokina/interleukina?
– powoduje zniszczenia w komórkach podczas infekcji
– obniża acetylocholine(więcej o niej pisałem tutaj)
– powoduje problemy z wejściem w głęboką fazę snu
– obniża regenerację tkanki mięśniowej
– obniża działanie receptora witaminy D(więcej o receptorze VDR pisałem już tutaj)
– zwiększa poziom wolnych rodników
– może obniżać gęstość kości
– hamuje proliferacje różnych typów komórek
– powstrzymuje tworzenie się czerwonych krwinek oraz limfocytów (T i B)
– powstrzymuje produkcję przeciwciał
– powstrzymuje produkcję komórek CD8 i Natural Killers (NK)(więcej o nich tutaj) przez co infekcje wirusowe będą ciężkie do wyleczenia
– dezaktywuje makrofagi
– powstrzymuje stan zapalny
– polepsza proces gojenia się ran oraz wzmaga angiogeneze naczyń krwionośnych(groźne przy nowotworach)
– może wywoływać lokalne stany zapalne oraz zwłóknienia
– bierze udział w degradacji białek macierzy zewnątrzkomórkowej
– może powodować negatywne zmiany w układzie oddechowym
– podniesiony jej poziom może (jeśli jest lekko podniesiona) przyczyniać się do polepszenia funkcji kognitywnych/poznawczych
– może aktywować wirusa EBV(Epstein Barra)

 

Troche pozytywnych funkcji cytokiny TGF
– TGF zwiększa ilość transporterów serotoniny oraz zwiększa wchłajalność serotoniny w jelitach, które to są mocno upośledzone w przypadku syndromu jelita drażliwego/stanach zapalnych jelita. Można z tego wysnuć wniosek że TGF działa protekcyjnie w pewnym sensie w autoimmunologicznej chorobie
jelit.
– TGF-b powoduje śmierć limfocytów T które atakują tkanki organizmu ludzkiego
– W zakażeniach chroni przed uszkodzeniami spowodowanymi przez układ odpornościowy, jednak sprzyja również ochronie bakterii/wirusów przed układem odpornościowym
– U myszy z niedoborem TGF wytworzyła się odpowiedź zapalna z ogromną infiltracją krwinek białych w najróżniejszych organach, którym towarzyszyła zwiększona ekspresja cytokin prozapalnych TNF alfa, IFN gamma oraz antygenów MHC I i II która doprowadziła do ich śmierci w ciągu 3 do 5 tygodni.
– TGF-beta hamuje cytokiny IFN gamma, IL-2, IL-3, GM-CSF, TNF alfa w odpowiedzi na infekcje. TGF-b zmniejsza również poziom e-selektyny oraz cytokiny IL-8 w naczyniach krwionośnych..
– TGF-b może zdezaktywować makrofagi poprzez zredukowanie ich możliwości do wytwarzania tlenku azotu, obniżając ich aktywność cytotoksyczną i ekspresję MHC klasy II oraz powstrzymywanie produkcji TNF alfa i cytokiny IL-1.
– TGF beta hamuje komórki tuczne
– TGF jest niskie w przypadku zaawansowanej miażdżycy
– TGF beta może odgrywać pozytywną funkcję w ochronie przeciw depresji
– Zwiększony poziom przyczynia się do zahamowania progresji tocznia układowego(w toczniu tak wogóle wykryto bardzo niskie poziomy tej cytokiny)

 

Negatywne skutki działania
– Zwiększa lokalne stany zapalne
– hamuje wytwarzanie się acetylocholiny(w mięśniach i komórkach rdzenia kręgowego). Hamowanie wytwarzania acetylocholiny tłumaczy tzw.syndrom przewlekłej
odpowiedzi zapalnej układu odpornościowego(CIRS-Chronic Inflammatory Response Syndrome)
– W organizmie w którym dominują stany zapalne produkuje limfocyty th17 i th9 oraz hamuje th22
– Zwiększa poziom wolnych rodników(b.dobrym produktem na ich obniżenie jest MitoQ dostępny na iherb/ebay)
– TGF-b zmniejsza ilość czerwonych krwinek , hamuje proliferację komórek macierzystych szpiku kostnego oraz zmniejsza ekspresję receptorów SCF400, cytokiny IL-3, GM-CSF w komórkach krwiotwórczych
– W przypadku nowotworu TGF-b jest silnym blokerem proliferacji komórek i działa niszcząco na raka na samym początku jego formowania. Jednakże, jeśli komórki nowotworowe staną się oporne na TGF-b powoduje on wzrost i przerzuty nowotworu poprzez angiogenezę.
– powoduje problemy z wejściem w głęboką fazę snu
– obniża regeneracje tkanki mięśniowej
– zwiększa VEGF(Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego) co może prowadzić do przerzutów nowotworowych
– obniża działanie receptora witaminy D ( o VDR więcej pisałem już tutaj)
– W astmie powoduje szkodliwe i niedwracalne zmiany w tkankach dróg oddechowych
– TGF-b powoduje że różne komórki przylepiają się do miejsca infekcji uszkodzonej tkanki(chemotaksja). Chodzi tu o neutrofile, monocyty, limfocyty, komórki tuczne, fibroblasty. TGF beta również aktywuje te komórki do produkcji cytokin zapalnych jak IL-1,TNF czy IL-6.
– TGF-b jest czynnikiem przyczyniającym się do wielu chorób na tle chronicznego zapalenia do których kwalifikują się reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie kłębuszków nerkowych, zwłóknienie płuc, stwardnienie układowe czy przewlekłe zapalenie wątroby(związane z wirusem HCV).
– TGF-b ma pozytywne i negatywne oddziaływanie na gęstość kości. Wysoki krótkotrwały poziom może pomóc w zwiększeniu gęstości kości, jednak chronicznie wysokie poziomy ją obniża
– TGF-b jest podniesione u pacjentów z rakiem prostaty
– Chroniczne tj.długotrwające podwyższone poziomy TGF-beta wytwarzanej przez astrocyty prowadzi do zmian naczyniowych podobnych do choroby Alzheimera
– TGF-b2 odgrywa ważną rolę w patogenezie jaskry z otwartym kątem przesączania(raczej chodzi o niedobór)
– Niedobór prowadzi do zaburzeń rozwojowych twarzoczaszki,narządu wzroku i słuchu, kręgosłupa, ukł.moczowo-płciowego czy też podniebienia
– TGF-b przyczynia się do wystąpienia stwardnienia rozsianego

 

Co zmniejsza TGF beta:
– słońce/promienie UV
– Kurkuma
– Olej z czarnuszki
– Andrographis (więcej o andrographisie pisałem już tutaj)
– Kwas urusolowy
– Olej z oliwek extra virgin
Grzybek Reishi
– Fucoidan (fukoidyna-polisacharyd)
Apigenina
– Berberyna
Kwercytyna
– Ekstrakt z pestek winogron
Ginkgo Biloba
Astragalus
– Cynk
Sylimaryna
– Hesperydyna
– Czosnek
Gotu kola
– Thianina
– Żeń-Szeń
Korzeń Kudzu
kwas betulinowy
Kordyceps

 

Co zwiększa TGF-beta
– Niskie dotlenienie organizmu
– Stres
– Skaleczenia i poparzenia
– Wysoki poziom estrogenu(zwiększa poziom TGF-b w skórze)
– Wysoki poziom T3
– Dym papierosowy
Progesteron
– Wysoki poziom interferonu
S.Boulardii
Artemesina(w komórkach śledziony)
Zwiększenie TGF-b w jelitach
– Colostrum
– Cyplexinol
– Low level laser therapy(LLLT)
– Cynamon
Kurkuma
– Retinol
Berberyna
– Nukleotydy
– Probiotyki (Lactobaccilus rhamnosus)
– Laktoferyna
Honokiol(zawarty w korze Magnolii)
– D3(1.25OH)
– Shikonin
VEGF

 
Post wydał Ci się wartościowy?a może po prostu mnie lubisz ;)?podziel się nim na Facebooku i go udostępnij!

Polub tego bloga na FB https://www.facebook.com/zdrowiebeztajemnic

 
phmd.pl/fulltxt.php?ICID=874359
wiedza.cc/219.html
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12882832
jimmunol.org/cgi/content/meeting_abstract/182/1_MeetingAbstracts/80.12
jneuroinflammation.com/content/pdf/1742-2094-9-42.pdf
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16126278
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/2090366
en.wikipedia.org/wiki/Anticholinergic
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20941619
molpharm.aspetjournals.org/content/83/3/671.full
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23204521
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15688038
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20941619
books.google.com/books?id=jrZl_oWnjm0C&pg=PA328&lpg=PA328&dq=IL-4+slow+wave+sleep&source=bl&ots=QqITSrHWoe&sig=UNmt1JFVrN4xri0LlFDapYKAbm4&hl=en&sa=X&
ei=MNFXVNKEJrOJsQTzt4GQDw&ved=0CB4Q6AEwAA#v=onepage&q=IL-4%20slow%20wave%20sleep&f=false
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10956235
journal.frontiersin.org/article/10.3389/fphys.2014.00189/full
jbc.org/content/281/34/24171.abstract
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11678207
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11205293
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/8612541
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20941619
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17137775
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24064061
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21124921
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24355923
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12190876
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15331399
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19277688
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19059494
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23707775
researchgate.net/publication/8558046_Ursolic_acid_an_antagonist_for_transforming_growth_factor_(TGF)-beta1
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22229524
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15781230
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23348228
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23563034
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24676878
iovs.org/content/53/9/5921.full
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25852135
nature.com/aps/journal/v28/n6/full/aps2007104a.html
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23717156
nature.com/jid/journal/v97/n4/full/5612328a.html
ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3415964/
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/9359694
citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.504.3495&rep=rep1&type=pdf
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/2070681
link.springer.com/article/10.1007%2Fs12254-010-0217-4
hindawi.com/journals/ecam/2014/369158/
sciencedirect.com/science/article/pii/S0925443912000713
onlinelibrary.wiley.com/store/10.1002/brb3.72/asset/brb372.pdf?v=1&t=ikeeiiwy&s=317cc976db813ed27875296d93a006ef5119ad98
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24038094
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/12355575
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19382837
bv.fapesp.br/en/publicacao/99659/effects-of-low-level-laser-therapy-on-the-serum-tgf-beta-1-c/
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7485382
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21451725
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19839007
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23757509
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19839007
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24480321
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19003105
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16382201
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20889543
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21186064
hindawi.com/journals/ecam/2011/548086/
sciencedirect.com/science/article/pii/S0953620511002329
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23727294
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16716967
nature.com/jid/journal/v97/n4/full/5612328a.html

Luedecking E.K., DeKosky S.T., Mehdi H., Ganguli M., DeKosky
S.T., Kamboh M.I.: Analysis of genetic polymorphisms in the transforming
growth factor b-1 gene and the risk of Alzhaimer’s disease.
Hum. Genet., 2000; 106: 565–569

MDR1 P-glikoproteina a neurotoksyczność antybiotyków i innych lekarstw w tym i choroba nowotworowa

 

mdr1

Poszukując ciekawych materiałów na temat glikozaminoglikanów i glikoprotein, które wchodzą w skład błony śluzowej jelita potencjalnie je uszczelniając natknąłem się na bardzo ciekawy temat mutacji genetycznej genu MDR1(są tak naprawdę 3 ale tylko 1 mnie zainteresowała) oraz P-glikoproteiny.

Zapewne nie raz zastanawiałeś się, czemu podczas kuracji antybiotykowej biorac dość popularne antybiotyki przeciw-bakteryjne jak rifampicine(rifa),erotrymycyne czy lewokse problemy zdrowotne(najróżniejsze – nie tylko neuro) zaczęły się akumulować do takiego stopnia, że stały się nie do zniesienia. Problemy zdrowotne były tak wysokie ,że postanowiłeś odstawić antybiotyk po którym wg.Ciebie nie mogłaś już kompletnie funkcjonować – Twoje przeczucie i wewnętrzny głos dobrze Ci podpowiedziało bo bardzo możliwe, że niedopuściłeś dzięki temu do akumulacji substancji toksycznych w układzie nerwowym/mózgu jak i innych miejscach, które nie zostały i nie będą przez jakiś czas wogóle wydalone z organizmu tylko potęgując już istniejące i nowo pojawiające się skutki uboczne stosowania danego antybiotyku. Nie dasz sobie już wmówić, że cokolwiek niedobrego się z Tobą dzieje po podaniu antybiotyków to reakcja herxaimera , która występuje po zabiciu bakterii w danym miejscu i akumulacji toksyn po nich powodując mocny ból i skutki uboczne. Naturalnie jakiś tam procent chorych/zakażonych chorobotwórczymi bakteriami odczuje takową reakcje, ale z tego co obserwuje jest to nadzwyczaj często stosowana wymówka tylko po to, aby dalej kontynuować kuracje nie wiedząc tak naprawdę, co się dzieje w organiźmie danej osoby. Przejdźmy zatem do sedna…

Naukowcy już od dawna szukają lekarstwa/substancji która będzie zdolną przeniknąć przez barierę-krew mózg w chorobach neurodegeneracyjnych czy w przypadku nowotworów mózgu. Jakiś czas temu świat obiegła informacja o właściwościach adenozyny – substancji naturalnie produkowanej przez organizm,tworzącej w/w barierę. Poprzez jeden z syntetycznych leków (Lexiscan), który tak naprawdę wykorzystywany jest do badań obrazowych serca można na krótko otworzyć BBB(z ang.blood brain barrier – barierę krew mózg). Wiadomo również, że wysokie stany zapalne mogą przyczyniać się do przepuszczalności tej bariery. Inną substancją która wpływa na przepuszczalność BBB jest anneksyna A1(ANXA1). U ludzi ze stwardnieniem rozsianym(sporo naturalnych substancji i suplementów wykazujących pozytywne działanie w SM(stwardnieniu rozsianym) i SLA(stwardnieniu zanikowym bocznym do których substancje pomocne/lecznicze opisalem już tutaj) to białko nie istnieje – po jego podaniu dochodzi do uszczelnienia bariery BBB już w ciągu 24godzin. Jeszcze inną substancją, która ma wpływ na BBB jest proteina transportująca – P-glikoproteina. Znajduje się ona w błonach nabłonkowych różnych komórek w organizmie tj. w różnych miejscach w tym i komórkach śródbłonka naczyń włosowatych mózgu, które tworzą BBB, błonie śluzowej jelit,trzustce, korze nadnerczy w nerkach, jądrach czy wątrobie . P-glikoproteina może transportwać najróżniejsze leki hydrofobowe, odpowiadając tym samym za ich transport do mózgu. Zaawansowane badania in vitro oraz na myszach(jak i innych zwierzętach) pozbawionych genu MDR1 i potraktowanych blokerami P-glikoproteiny potwierdziły, iż ma ona właściwości przekraczające BBB i transportujące związki chemiczne. Testy jasno pokazały, że nieobecność P-glikoproteiny w barierze krew-mózg(BBB) prowadzi do bardzo wysokiej penetracji mózgu przez leki chemiczne. Prowadzi to do bardzo wysokiego poziomu neurotoksyczności w mózgu(zwłaszcza kiedy podaje się leki, które mają wpływ na centralny układ nerwowy) oraz całkowicie odwrotnych i nie przewidzianych skutkach ubocznych leków,które się podało. Wysokie poziomy P-glikoproteiny oczyszczają komórki z toksycznych substratów leków.

Gen MDR1, steruje aktywnością P-glikoproteiny, która znajduje się na powierzchni komórek pokrywających różne kluczowe organy w organiźmie człowieka. Kiedy wszystko działa dobrze tj. P-glikoproteina jest obecna w prawidłowych ilościach, wtedy żadna toksyczna substancja nie może dostać się do tkanki nerwowej. W przypadku defektu genetycznego brak jest tej ochrony i substancje szkodliwe w wysokich stężeniach docierają bezpośrednio do tkanki nerwowej i/lub komórek nowotworowych(to tylko potencjalnie dobra wiadomość dla ludzi którzy mają np.raka mózgu, gdyż jeśli jest problem z mutacją MDR1 lub poprostu brak jest P-glikoproteiny substancje toksyczne docierają nie tylko do kom.nowotworowych ale i do mózgu/układu nerwowego siejąc spustoszenie).

Gen MDR i P-glikoproteina a nowotwory:
– W komórkach rakowych (piersi, jajnika, jelita grubego i białaczkach) poddanych działaniu antracykliny, etopozydu czy kamptotecyny zaobserwowano aktywację MDR1. Wykazano istnienie związku pomiędzy ekspresją MDR1 a wynikami leczenia tych nowotworów . (tj.zwiększona aktywność MDR1 powodowała problem z dotarciem leków chemioterapeutycznych do komórek nowotworowych).
– Blokery namnażania się wirusa HIV takie jak indinavir, nelfinavir, saquinavir i ritonavir są substratami P-gp. Biodostępność w/w inhibitorów proteazy HIV badano w eksperymencie, w którym myszom (genetycznie zmodyfikowanym bez genu mdr1) oraz zwierzętom kontrolnym podawano te leki dożylnie i doustnie.
Po podaniu dożylnym indinaviru, nelfinaviru i saquinaviru stężenie w osoczu nie różniło się w obu grupach. Jednakże po doustnym podaniu tych leków stężenie w osoczu było 2 do 5krotnie wyższe u myszy pozbawionych genu MDR i P-glikoproteiny w porównaniu z grupą kontrolną, zatem jelitowa P-glikoproteina odgrywa istotną rolę w ograniczeniu działania blokerów namnażania się wirusa HIV.

Trochę informacji genetycznych (cięższy i dość specjalistyczny tekst) związanych z toksycznością mutacji MDR1 oraz nowotworami:
Mutacji MDR jest wiele, ale tylko 1 polimorfizm związany jest z aktywnością P-glikoproteiny – jest nią mutacja C3435T. Dowiedziono jednoznacznie, że istnieje związek pomiędzy tym polimorfizmem a zmianą funkcji transportera. Homozygoty TT mają znacznie niższy poziom ekspresji P-gp(P-glikoproteiny) w jelicie cienkim w porównaniu z pozostałą populacją. Tę samą zależność między genotypem a ekspresją P-gp znaleziono w nerkach. Zmniejszeniu ilości jelitowego P-gp towarzyszy zwiększenie stężenia substratu dla P-gp (digoksyna) w osoczu krwi w porównaniu z osobami z genotypem typu dzikiego CC. Także polimorfizm MDR1 c3435T wpływa na zmniejszoną aktywność P-gp w nerkach. Genotyp TT3435 możę być czynnikiem ryzyka rozwoju guzów nerek. U pacjentów z rakiem nerek częstość występowania genotypu TT3435 była znacznie wyższa w porównaniu z populacją ludzi zdrowych. Wyniki badań sugerują, że osoby z niską aktywnością P-gp nerkowej są bardziej podatne na wewnątrzkomórkową akumulację związków kancerogennych. Oczywiście nie jest to jedyny czynnik wywołujący raka nerek, jednak zdecydowanie zwiększa prawdopodobieństwo jego rozwinięcia. Zmieniony gen kodujący(MDR1) P-gp jest związany z gorszymi rokowaniami w przebiegu neuroblastomy, mięsaka i ostrej białaczki mieloblastycznej (AML) oraz wiąże się z krótszym czasem wolnym od choroby. Obecność P-gp w zewnętrznej tkance guza (rak jelita grubego) sprzyja zajęciu naczyń krwionośnych i występowaniu przerzutów do okolicznych węzłów chłonnych. Niektóre badania wskazują na występowanie różnic w poziomie aktywności genu kodującego P-gp między tkanką guza a otaczającymi go tkankami, co zaobserwowano w przypadku raka nerek i jelita grubego.

Glikoproteina P obecna w enterocytach zmniejsza absorpcję toksyn z pożywienia, podczas gdy w nerkach i wątrobie białko to pośredniczy w eliminacji toksyn i metabolitów wraz z moczem i żółcią. Wysoka aktywność glikoproteiny P w komórkach śródbłonka naczyń tworzących barierę krew-jądro czy krew-mózg zmniejsza przechodzenie określonych substancji do jąder i mózgu wykazując działanie neuroprotekcyjne. Glikoproteina P pełni także w komórce inne ważne funkcje – transportuje hormony kortykosteroidowe: kortyzol, kortykosteron oraz aldosteron i najprawdopodobniej pośredniczy w wydzielaniu tych hormonów. Ponadto bierze udział w transporcie fosfolipidów, cytokin, zapoczątkowaniu odpowiedzi immunologicznej, wpływa na apoptozę i różnicowanie komórek. Najważniejszą jednak rolą glikoproteiny P jest jej wpływ na regulację przepływu ksenobiotyków, przede wszystkim leków, pomiędzy komórką a jej otoczeniem.

Zahamowanie czynności glikoproteiny P skutkuje osłabieniem wydalania ksenobiotyków, co może doprowadzić do działania toksycznego. Efekt taki może być także wynikiem interakcji pomiędzy lekami. Na przykład podanie werapamilu, który jest blokerem glikoproteiny P, będzie zmniejszało wydalanie digoksyny(związek chemiczny stosowany w medycynie głównie do leczenia niewydolności serca i migotania przedsionków) prowadziło do wzrostu jej stężenia we krwi co będzie powodować sporo skutków ubocznych(takich interakcji jest dość dużo).

Stany zapalne prowadzą do zmniejszenia aktywności glikoproteiny P w błonie komórkowej hepatocytów, czego konsekwencją jest obniżenie wydalania jej substratów z żółcią(patrz lista leków poniżej). Wykazano, że ostre stany zapalne, na przykład wywołane podaniem lipopolisacharydów, czy zapalenia stawów prowadzą do zmniejszonego wydalania do żółci kationów organicznych będących substratami glikoproteiny P.
Na aktywność glikoproteiny P może wpływać wiele czynników. Wśród czynników środowiskowych zmniejszających aktywność tego białka wymienia się szok termiczny, metale ciężkie, promieniowanie UV, wolne rodniki i leki cytostatyczne. Regulacja aktywności P-gp odbywa się na poziomie transkrypcji genu kodującego to białko – MDR1. Pobudzenie tego genu mogą aktywować liczne leki, np.ryfampicyna oraz hormony steroidowe wynione na liście na samym dole artykułu . Do czynników transkrypcyjnych pośrednio stymulujących transkrypcję genu MDR1 zalicza się m.in.: GC, HSF1, IL6(cytokina zapalna), NF-Y, EGR1. Czynnikami, które pośrednio hamują jego transkrypcję są NFkappaß/p65 i cFos. Do czynników zmieniających aktywność glikoproteiny P zaliczanych jest wiele substancji występujących naturalnie, a także część substancji pomocniczych obecnych w lekach. Do związków obniżających aktywność należą flawonoidy obecne w owocach, warzywach i ziołach, np. sok grejpfrutowy. Także witamina E i jej pochodne hamują aktywność tego białka. Substancje endogenne także mogą wpływać na aktywność glikoproteiny P. Przykładem są mediatory zapalenia, takie jak endotelina i tlenek azotu. Hamujący wpływ tlenku azotu na jej aktywność obserwowano w badaniach np.w mózgu. Ponadto, aktywność glikoproteiny P jest hamowana przez niektóre cytokiny, w tym czynnik martwicy nowotworu, interleukinę 1ß, interleukiny 2 i 6 oraz interferon-gamma. (TNF alfa , IL-1beta czy IL-2 są cytokinami zapalnymi prawie zawsze podniesionymi w przypadku chorób autoimmunologicznych czy też sporej ilości chorób bakteryjnych które wywołują autoagresję ukł.odpornościowego).
Co rozumieć poprzez neurotoksyczność tj.jakich objawów można się spodziewać? Wymioty, zmniejszenie liczby krwinek(w tym i neutrofili), biegunki, bóle/ściski głowy, nudności, bóle mięśniowe, bóle nerwowo-mięśniowe, pieczenie/palenie mięśni i wiele innych skutków które te preparaty mogą wywołać.
Poniżej oficjalnie opublikowana lista leków (lista ta z tego co wiem sukcesywnie rośnie), która wykazała właściwości neurotoksyczne w przypadku problemów z wadliwym genem MDR1 oraz zerową lub bardzo niską aktywnością P-glikoproteiny:
Sterydy: Dexamethasone, Hydrokortyzon, Ondansetron, Prednisolon
Antybiotyki: Erythromycin, Grepafloxacin, Sparfloxacine, Rifampicin(popularna ‘rifa’), klarytromycyna, lewofloksacyna, tetracyklina, Doksycyklina(tutaj akurat sprzeczne wyniki – jest jednak potencjalnie takowym środkiem)
Srodki odrobaczajace: Ivermectin , Selamectin, Moxidectin, Doramectine, Abamectine, Milbemycine, Emodepside
Leki nasercowe: Digoxin, Quinidine, Digitoxine, Diltiazem, Verapamil, Gigitoxin
Gastrologiczne: Loperamid, Domperidon, Cimetidine, Ondansetron, Immodium, Loperal
Leki uspokajające i przeciwbólowe – Acepromazyna ( Acepromazine ), Butorphanol, Morfina ( Morphine ) , Buprenorphine, Fentanyl
Preparaty immunosupresyjne: Cyclosporin A,Tacrolimus
Leki onkologiczne: Doxorubicine(stosowany w przypadku chemioterapi), Paclitaxel, Vincristine, Vimblastine, Dactinomicine, Mitoxantrone
Narkotyki, leki uspakajające i usypiające: Morfina, Acepromazine (tranquilizer)
Środki przeciw-drgawkowe: Fenytoina
Inne: Etoposide
Lista międzyinnymi na podstawie artykułu z dnia 06/09/2004 opublikowanego przez Uniwersytet w Giessen uni.giessen.de)
oraz ze strony vetmed.wsu.edu/depts-VCPL/

 

Jak regulować ilość P-glikoproteiny suplementami/ziołami:
Berberyna – zwiększa aktywność P-gp. Jeśli dopadną cię neurotoksyczne skutki uboczne np.erytromycyny czy ciprofloksacyny suplementuj berberyne razem z tymi antybiotykami. Zwiększenie berberyny w jelitach potęguje kwas kaprynowy – o 28%(wiem o tym ze występuje w oleju kokosowym jednak polecam wyodrębniony ten kwas w formie suplementu – zapewne do dostania na allegro).

Sylimaryna zawarta w ostropeście plamistym lub ketokonazol – hamuje wytwarzanie P-glikoproteiny. Mógłbym jedynie podpowiedzieć, że suplementacja ostropestem lub branie samej sylimaryny czy też ketokonazolu może mieć sens u ludzi którzy zdecydowali się (lub już są w trakcie) chemioterapi(której nie promuje i nie popieram).

 

Podsumowanie:
Jeśli planujesz brać coś z listy powyżej nie rób tego w przypadku brania danej substancji z innymi lekami w tym samym czasie(tj.odrazu na raz). Chodzi o to, abyś mógł wyraźnie odczuć nowe skutki uboczne lub pogorszenie już istniejących odrazu po rozpoczęciu brania danego-nowego leku. Czyli przepisane masz 3 różne leki z czego 1 z nich jest na liście powyżej. Zalecone było stosowanie odrazu z marszu wszystkich 3. Dobrą opcją jest wzięcie 2 i po np.2 tygodniach dołączenie trzeciego z listy substancji działających neurotoksycznie w przypadku problemów z P-glikoproteiną lub wadliwym genem MDR1. Jeśli w ciągu dnia lub kilku dni odczujesz dodatkowe problemy zdrowotne jest spora szansa, że masz problem z glikoproteina-P na skutek albo wadliwego genu,albo mocnych stanów zapalnych, które obniżają glikoproteine, nagromadzenia metali ciężkich czy też nagromadzenia dużej ilości wolnych rodników. W przypadku kuracji lekami syntetycznymi z listy powyżej należy mieć także na uwadze, aby nie przesadzać z nadpodażą flawonoidów z cytrusów, witaminy E czy tlenku azotu(np. l-arginina).

 

Uwagi dodatkowe:

Wiem, że wiele osób z najróżniejszymi kombinacjami infekcji bakteryjno-wirusowych będących na kuracjach antybiotykowych połączonych z suplementami/ziołami wspomagającymi układ immunologiczny doświadcza mocnych skutków ubocznych niektórych antybiotyków(lewoksa i rifa) – osoby te powinny moim zdaniem bardzo uważnie dobierać zioła i suplementy które wzmacniają ukł.odpornościowy gdyż podwyższenie stanu zapalnego dodatkowo spowoduje obniżenie poziomu P-glikoproteiny i tym samym neurotoksyczność lewoksy,rify czy też erytromycyny i innych leków pomimo tego, że niektóre leki obniżają stany zapalne(np.doksycyklina i z tego co pamiętam klarytromycyna). Od siebie mogę polecić wspieranie układu odpornościowego zwiększając ilość komórek NK(pisałem już o nich tutaj) do których zwiększenia każdy powinien dążyć bez zwiększania stanów zapalnych takimi produktami jak zioło andrographis(troche więcej o nim tutaj), rdest japoński czy też magnez w odpowiedniej formie(jabłczan lub cytrynian ewentualnie jak najczęstsze kąpiele w chlorku magnezu).

 

Post wydał Ci się wartościowy?a może po prostu mnie lubisz ;)?podziel się nim na Facebooku i go udostępnij!
Polub tego bloga na FB https://www.facebook.com/zdrowiebeztajemnic

 
pl.wikipedia.org/wiki/Glikoproteina_P
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19370549
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21319959
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23133498
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23079743
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22924000
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22114028
ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2850468/
solgar.pl/wiedza/leksykon/polaczenie-kosci-stawy
kopalniawiedzy.pl/bariera-krew-mozg-molekuly-adenozyna-choroby-neurodegeneracyjne-nowotwor,13907
kopalniawiedzy.pl/anneksyna-ANXA-bariera-krew-mozg-stwardnienie-rozsiane-choroba-Parkinsona,17253
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22705151
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10837715
ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11990778
researchgate.net/profile/Mariusz_Panczyk/publication/23488874_MDR1_ABCB1_gene_encoding_glycoprotein_P_P-gp_a_member_of_ABC_transporter_superfamily_consequences_for_therapy_and_progression_of_neoplastic_diseases/links/0912f511bca00d0b0b000000.pdf
google.fr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwih2uXUscDMAhUvS5oKHW8xAXwQFggjMAA&url=http%3A%2F%2Fwww.vetpol.org.pl%2Fprawo-projekty-legislacja%2Fdoc_download%2F2687-06-artykul&usg=AFQjCNE_W0t0Rcn4g6zOhraiXH0Pmsx18Q&bvm=bv.121099550,d.bGg
shelties.pl/2011/01/problem-mutacji-genu-mdr1-i-stosowanie-niektorych-lekow/

Darowizna edukacyjna

Jeśli podoba Ci się ten blog, wspomóż mniejszą lub większą kwotą moją edukację w zakresie medycyny alternatywnej (kursy/szkolenia, książki, urządzenia).

Najbliższe artykuły
  • “Syndrom kleszcza” – konferencja na temat boreliozy – Amsterdam, Holandia 2016 cz.5
stat4u

pokoj na wynajem gdansk